Ευπειθώς αναφέρω: Eddie Izzard in Berlin! (μέρος α')

Είσοδος

Εικόνα: 

Hallo, hier ist Dimitris Dimopoulos! Νομίζω πως το καλύτερο που έχω να κάνω για να ξεκινήσω είναι να μεταφράσω τι γράφει η παρακάτω αφίσα.

 

 

 

Χρόνια κυκλοφορεί η φήμη -ΤΩΡΑ θα πραγματοιηθεί! Το QUATSCH Comedy Club είναι εξαιρετικά υπερήφανο να σας παρουσιάσει την πιο εξωφρενική ιδέα στην ιστορία της γερμανο-αγγλικής κωμωδίας: ο Έντι Ίζαρντ μεταφέρει ζωντανά στο Βερολίνο την παράσταση του “Force Majeure” στα γερμανικά!

Σωστά διαβάσατε: ο Έντι Ίζαρντ, ένας από τους καλύτερους κωμικούς παγκοσμίως, αστέρας του Χόλιγουντ και πηγή έμπνευσης αμέτρητων κωμικών σε όλο τον κόσμο, κρατά την υπόσχεσή του και παρουσιάζει για πρώτη φορά την επιτυχημένη παράστασή του “Force Majeure” στα γερμανικά! Πρόκειται για μια μοναδική ευκαρία να δείτε ζωντάνα έναν παγκοσμίας κλάσης κωμικό, πώς παρουσιάζει το υλικό του και μάλιστα σε μία γλώσσα που δεν είναι η μητρική του. Θα είναι ένα ταξίδι που θα σας κόψει την ανάσα! Να είστε εκεί!

 

Εγώ ήμουν εκεί στις 4/2 και ακολουθεί κάτι σαν κριτική της παράσταση, κάτι σαν περιγραφή της εμπειρίας, κάτι σαν αυτό που διαβάζετε τώρα. Περίπου ένα χρόνο πριν θα ταξίδευα πάλι στο Βερολίνο, με στάσεις στο Άμστερνταμ και το Παρίσι. Αφού έκλεισα τα αεροπορικά μου εισιτήρια, είπα να δω μήπως παίζει και τίποτα σε σταντ-απ και είδα πως έχανα την παράσταση του Ίζαρντ στο Άμστερνταμ για δύο μέρες! Μετά το δράμα «μα γιατί δεν κοίταξα πρώτα» και τον παραλογισμό «εντάξει, θα πάρω την υπερταχεία και θα επιστρέψω», απλώς συνέχισα κανονικά το ταξίδι μου. Φέτος, πριν κλείσω τα εισιτήριά μου για Βερολίνο και έχοντας μάθει από τα λάθη μου, είδα πως έχανα τις παραστάσεις του Ίζαρντ εκεί για δύο μέρες, δεν μπορούσα όμως να παρατείνω τη διαμονή μου. Λίγες μέρες πριν αναχωρήσω, ελέγχω πάλι το σάιτ του Quatsch Comedy Club και βλέπω πως έχουν αλλάξει όλες οι ημερομηνίες, και πως όχι απλώς προλαβαίνω να τον δω, αλλά θα δω και κανονική παράσταση, όχι πρίβιου! Κλείνω εισιτήριο, εκτυπώνω εισιτήριο και είμαι έτοιμος! Δεν θα μου ξεφύγεις τώρα, Έντι!!!

 

Όσοι ως τώρα διαβάζατε και δεν γνωρίζετε και πολύ καλά ποιος είναι ο Έντι Ίζαρντ, ήρθε η ώρα να σερφάρετε και να μάθετε βιογραφικά στοιχεία, να δείτε μαγνητοσκοπήμενες παραστάσεις του και να επιστρέψετε όταν θα γνωρίζετε για μια πιο ουσιώδη αναγνωστική εμπειρία. Θα μπορούσα να σας βάλω συνδέσμους, αλλά κάνετε και εσείς έναν κόπο...

 

Το έχουμε; Πάμε; Φτάνω στο θέατρο, μπαίνω από την κεντρική είσοδο, δίνω το εισιτήριό μου και με γειώνουν: πρέπει να ξαναβγώ, να διασχίσω τον αίθριο, να κατέβω κάτι σκάλες και εκεί είναι το Imperial Club. Ξαναβγαίνω, διασχίζω το αίθριο, κατεβαίνω κάτι σκάλες και βρίσκομαι στο Imperial Club. Και εκεί είναι που συνειδητοποιώ τι θα δω: έναν παγκοσμιού φήμης κωμικό, όχι σε μια θεατών αίθουσα συναυλιών 6.000 θεατών όπως παραλίγο να τον έβλεπα ένα χρόνο πριν στο Άμστερνταμ, όχι σε ένα θέατρο 1.700 θέσεων όπως έπαιξε λίγους μήνες πριν στα αγγλικά στο Βερολίνο, αλλά σε ένα χαμηλοτάβανο υπόγειο κλαμπάκι, με μια μικρή σκηνή με 200 θέσεις που έχουν στηθεί στην πίστα για την παράσταση. Θα παρακολουθούσα δηλαδή Έντι Ίζαρντ σε συνθήκες ενός μέσου κόμεντι-κλαμπ. Εισπνοή, εκπνοή. Από την 8η σειρά. Εισπνοή, εκπνοή. Στα γερμανικά. Einatmen, ausatmen.

 

«Κυρίες και κύριοι, ο Έντι Ίζαρντ θα εμφανιστεί σε ένα λεπτό στη σκηνή!» Και ένα λεπτό μετά, ο Έντι Ίζαρντ εμφανίζεται στη σκηνή και ξεκινά την παράστασή του, χωρίς τυμπανοκρουσίες, χωρίς τίποτα. Ένας κωμικός, ένα μικρόφωνο και το κοινό. Η καθαρότερη μορφή σταντ-απ, η πιο αγαπημένη μου μορφή σταντ-απ. Και ναι, ο Έντι επανέκαμψε στο ντραγκ! Μέικ-απ, κραγιόν και βαμμένα νύχια. Και η παράσταση ξεκινά στα γερμανικά. Μια παράσταση που από πλευράς περιεχομένου, δομής και παρουσίασης ήταν 100% Έντι Ίζαρντ. Και επειδή όλοι που έχετε φτάσει ως εδώ το πιθανότερο είναι να τη δείτε, μιας και θα κυκλοφορήσει σύντομα μαγνητοσκοπημένη, δεν βρίσκω το λόγο να καλύψω τη θεματολογία της. Αυτό που θα ήθελα να μοιραστώ μαζί σας είναι κάποια στοιχεία που είναι πιο σημαντικά, θεωρώ, από την κριτική μιας παράστασης. Άλλωστε το φίλτρο του κωμικού είναι τόσο ισχυρό που δεν μπορώ να δω μια παράσταση σταντ-απ χωρίς ταυτόχρονα να κάνω αποδόμηση και ανάλυση των στοιχείων που την απαρτίζουν. Χωρίς κάποια ιδιαίτερη σειρά, απλώς με τη σειρά που μου έρχονται και τα θυμάμαι!

 

  • Τι υπέροχο που είναι να βλέπεις έναν καλλιτέχνη που χαίρεται πάντα την τέχνη του! Ο Έντι Ίζαρντ στη σκηνή επέτρεπε στον εαυτό του να κάνει λάθη στη γλώσσα, να χάνεται στον αυτοσχεδιασμό του, να χαίρεται που χαιρόμαστε και πάντα να έχει απόλυτο έλεγχο της κατάστασης, επιστρέφοντας πάντα στην παράσταση που έχει στήσει.
  • Ακόμα και ο Έντι Ίζαρντ δεν έχει την εισπρακτική επιτυχία δεδομένη! Παρόλο που η παράσταση πήρε παράταση, η βραδιά που είδα είχε περίπου 160 θεατές. Όμως η εισπρακτική επιτυχία δεν είναι το ζητούμενο αυτής της παράστασης, αλλά το προσωπικό στοίχημα να ικανοποιηθεί μια καλλιτεχνική ανησυχία.
  • Ένας Έλληνας κωμικός που είναι στο Βερολίνο για την αναβίωση της όπερας που έγραψε το λιμπρέτο παρακολουθεί έναν Άγγλο κωμικό που γεννήθηκε στην Υεμένη να παίζει στα γερμανικά. Επειδή. Παγκοσμιοποίηση.
  • Η παράσταση δεν ήταν αυτό που λέμε «ξεκαρδιστική». Ίσως να φταίει η γλώσσα, ίσως να φταίει το κοινό (τι κακία ήταν αυτή, γελάνε οι Γερμανοί, το έχω καταφέρει!), ίσως να φταίει που ο Έντι Ίζαρντ δεν είναι τέτοιου είδους κωμικός. Δεν αποσκοπά σε πολλά γέλια στο λιγότερο δυνατό χρόννο, αφήνεται σε ένα είδος αφήγησης μεταξύ συγγραφής και αυτοσχεδιασμού, θυσιάζοντας τα μέρη για το όλον. Η κωμωδία του Ίζαρντ αποκαλύπτεται στη μακροδομή της παράστασής του.
  • Δεν ήταν αρπαχτή. Δεν ήταν μια μεταγλωττισμένη παράσταση για να μπορέσει να προσελκύσει το μεγάλο κοινό. Το σταντ-απ στη Γερμανία είναι αρκετά διαδεδομένο, υπάρχουν κωμικοί που κυκλοφορουν DVD, γεμίζουν στάδια, πάντα όμως αναφέρομαι σε γερμανόφωνους κωμικούς. Η αγγλόφωνη κωμωδία, συγκρινομενη με όμωρες μη-αγγλόφωνες χώρες της Γερμανίας, φαίνεται να απουσιάζει, κάτι που φαίνεται να αλλάζει σιγά-σιγά. (Λίγες μέρες πριν φύγω έπαιζε στο Βερολίνο ο Ράσελ Μπραντ, την προηγούμενη φορά είχα δει εκεί τον Ντίλαν Μοράν.) Η παράσταση ήταν απόδοση στα γερμανικά του “Force Majeure” με όλη τη χαρά και την αγάπη που τρέφει ο Ίζαρντ για τη γλώσσα. Η παράσταση αυτή έχει ήδη παιχτεί στα αγγλικά και τα γαλλικά και σκοπεύει να την παρουσιάσει στα ισπανικά, στα ρώσικα και στα αραβικά, αποσκοπώντας σε μια -όπως την αποκαλεί- «κωμωδία χωρίς σύνορα».
  • Ο Έντι Ίζαρντ ξεχάστηκε! Προσπέρασε ένα ολόκληρο 10λεπτο της παράστασης του! Όταν κατέβηκε από τη σκηνή, όλοι παραξενευτήκαμε που τελείωσε τόσο γρήγορα και βλέπαμε μια ανησυχία στην άκρη της σκηνής. Ο λόγος: του εξηγούσαν πως προσπέρασε ένα ολόκληρο κομμάτι, το οποίο παραδόξως δεν αλλοίωσε τη συνολική δομή της παράστασης και βγήκε και το είπε. Δεν ήταν το ανκόρ του, μας το έκανε σαφές, ζήτησε συγγνώμη και μας το παρουσίασε. Γιατί του το συγχωρέσαμε; Όχι λόγω ονόματος, όχι λόγω φήμης, αλλά επειδή η παράστασή του και η απόδοσή του μας είχαν κερδίσει τόσο.
  • Και αφού τελείωσε και με το χρωστούμενο απόσπασμα, ξεκίνησε μια σειρά ερωταπαντήσεων, κάτι που κάνει σε μικρές αίθουσες. Μόνο που εκείνη τη βραδιά ήταν η πρώτη φορά που θα απαντούσε στα γερμανικά. Δέχτηκε ερωτήσεις για το αν όντως κατεβαίνει στην πολιτική (ναι, όντως), πότε κατάλαβε πως θέλει να γίνει κωμικός (ήταν μία φορά που σε έναν αγώνα κρίκετ μιμήθηκε μια αστεία συνθήκη όπου ο παίχτης κάνει τη λάθος κίνηση και μετά κάνει αργά την κίνηση που θα έπρεπε να είχε κάνει, κάνοντας τους γύρω του να γελάσουν) και για το αν θα κάνει ανκόρ στα γερμανικά (το έψαχναν, θα το δοκίμαζαν και μάλλον τώρα που γράφω πρέπει να έχει συμπεριληφθεί).
  • Ο Έντι Ίζαρντ έκλεισε ζητώντας μας, αν μας άρεσε η παράσταση, να το πούμε στους φίλους μας, και αν όχι, να το πούμε στους εχθρούς μας. Ένα τόσο κλασικό κλείσιμο σταντ-απ, που απλώς με επανέφερε στην πρώτη μου σκέψη. Τι εμπειρία θα είναι αυτή: ένας παγκοσμίου φήμης κωμικός σε παραστασιακές συνθήκες ενός κανονικού κόμεντι-κλαμπ!

 

Σίγουρα κάποιοι αναρωτιέστε αν ρώτησα κάτι τον Έντι Ίζαρντ όταν δεχόταν ερωτήσεις. Όχι, δεν ήθελα να τον ρωτήσω κάτι εκείνη τη στιγμή, είχα πάρει τις απαντήσεις που ήθελα βλέποντας τον. Αργότερα όμως, όταν βρέθηκα στο καμαρίνι του μαζί με άλλους Γερμανούς κωμικούς και τα λέγαμε, με ρώτησε αυτός κάτι που ίσως να σας ενδιαφέρει...

 

Υπομονή για το β' μέρος!